Öyle güzel bir duygu biliyorum ki yıllardır anlatmak için çalıştığım: Eskiyle süslenmiş, birkaç notaya eşlik eden, gerçekle hayal arası, bazen bulutun beyazıyla bazen de gecenin karanlığıyla beslenen, ne acı ne tatlı, hiçbir şeyi olmayıp da herbir şeye sahip olan bir duygu.
ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

Ve birgün ay ile beraberken sisli gecede

Yolumu aydınlatan umutlarımla beraber

Aydınlığa varacağım çünkü,

Karanlıktaki karanlıktır aydınlık.

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

Al ve yüzümü yere çal,

Parçalanarak yok olsun.

Tıpkı bir cam gibi

Paramparça olsun.

Sonra yüzümü ete çal.

Yüzüme kan olsun.

Çizilsin her bir zerresi,

Benzeri görülmemiş olsun.

Varlığıma verdiğin saati,

Ver tohuma ağaç olsun.

Bana tükettirdiğin nefesi

Ver havaya hayat olsun.

Şu ana kadar verdiğini de öyle bir al ki

Vermek fiili utancından kahrolsun

En çok da böyle bir nefs

Böyle bir şevkate karşı

Nasıl ikna olamadı

Ver en büyük rezilliği

İbreti alem olsun.

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

Ben uzağım, yakın bana ulaşamaz.
Yakın yakınlaşsa bile yaklaşamaz.
Yaklaşamasa da yakın uzaktan uzağa,
Bensiz yakınlıktan uzaklaşamaz.

Ben körüm, göz beni bulamaz.
Göz görse bile beni tanımlayamaz.
Görüp koyduktan sonra göz gözden ırağa beni,
Kalp gözüyle gördükten sonra kalp kör olamaz.

Uzak uzağa uzak,
Yakın yakına yakınken,
Ben bana böylece bensizim.
Açıkcası ben yalnızca Sensizim:
Rabbim..
ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

Seni ararken yoldan saptım,
Sana yalvarırken günaha battım.
Senden istedikçe daha çok saptım,
Sana bağlandıkça senden uzaklaştım.

Güldür dedim daha çok ağlattın,
Kurtar dedim hapse attın.
Ateşten kaçtıkça ateşte yaktın,
Kapına köleyken kovup attın.

Çünkü; sen aşktın.

İstemedin başkasıyla olmamı,
Senden kaçıp ona varmamı,
Seni unutup ona yanmamı,
Ona susayıp ona kanmamı.

Çünkü sen Rabb'tın.

Göremem geleceği sensin yaratıcı,
Bilmem senden başka eğer varsa var olanı,
Ne konuşabilirim aklımı ne de varlığımı,
Ne de becerebilirim bir kul gibi yalvarıp yakarmayı.

Çünkü ben insandım.

Düşünmeseydim bileklerimi kesmeyi sana nasıl gelecektim?
Öldürmeseydim tüm güzellikleri seni nasıl görecektim?
Kokmasaydım vurulup atılmış bir leş gibi seni nasıl sezecektim?
Çıkmasaydım düşmek için, kendimden düşüp sana çıkmayı nasıl öğrenecektim?

Çünkü sen hakikattin.

Ölmek, ben sadece ölmeyi,
Sadece seni görmeyi,
Sadece istedim
Seni görmek için öylece
Öylece ölüp gitmeyi.

Ben öylece ölmeyi,
İstedim..




ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

Eriyorum, öylece eriyorum işte.
Ya ne yapacaktım?
Direnecek miydim?
Karşı mı gelecektim?
Yapmadım mı, direnmedim mi?
Her düştüğümde kalkmadım mı?
Ya ne oldu?
Daha çok yıkıldım.
Her seferinde daha çok eridim.
İçim yanıyor.
Neden peki?
Öylece o rüya gerçek olsa bile gerçekten,
Gerçek değil derdim yine gerçekten.
Yatağımın köşesinde çökmüş otururken
Sesimi duyan var mıydı?
Nereye konuşacaktım,
Ne diyip soracaktım.
Ben sadece, sadece gitmek istemiştim.
Her şey unutmak için, KAÇMAK için!
Yoksa esiri olacaktım o diken dillerin, korkunç gözlerin.
Ah dur!
Olacaktım mı?
Oldum!
Bu kadar kaçmak isterken
Kaçamayıp kayboldum.
Önemsizmiş.
Hayal ettiğim her şey çöpmüş meğer.
Artık hayal yok.
Ve ey güzel rüyam, seni unutacağım.
Halbuki ne kadar mutluydum o arka başkonda,
Öylece bakarken karanlık ormana,
Ne bir insan ne bir ses
Hiçbir şey olmasa da.
Elveda.

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

Her zaman çok kaygılı oldum. Hep karamsardım; ümitsiz, olumsuzdum. Karamsar ve üzgün olmak bana hiçbir şey kazandırmadı. Her zaman kaybettirdi. Sürekli yerimde saydım gelişemedim. Keşke bazı şeyleri boş verebilseydim. Keşke biraz çözüm odaklı optimistik olsaydım. Ümit edip çalışmasını da bilseydim. Bunlardan şu an kurtulabilmem gerekir değil mi. Fakat o öyle değil işte. Hepsinin farkında olmam bu özelliklerimi terk edebilmeme yardımcı olmadı. Olsaydı şu an burada ümitsizlik ve karamsarlıkla bu satrları yazıyor olmazdım.
Ne istiyorum,  ne yapacağım, nereye gideceğim bilmiyorum. Öylesine tuhaf bir hayat sürdüm ki kendimi konduramıyorum. Ne olacak sonrası bilmiyorum. Zaman da tükeniyor. O kadar kötü durumdayım ki eskisine göre daha karamsar, daha ümitsizim. Her geçen gün daha kötüye gidiyorum. Eskiden bazı şeylerden de olsa zevk alırdım. Şimdi ise alamıyorum. O kadar uzun zamandır mutsuz bir haldeyim ki daha öncesinde böylesine bir durumun içerisinde olmamıştım. Adeta uykum geliyor sürekli. Yaşama sevincim sönmüş sanki bir şeyler bekliyor olmuşum. Kalbimin derinliklerinde sanli kurtarıcı beklediğimi haykıran bir ses var.
Sıkıştım. Eninde sonunda sıkışacaktım zaten ve öyle oldu. Zaten bu karansarlıkla hiçbir şey başaramazfım ve başaramadım da. Ama hiç de ümit etmemiş değilim. Ettiğim de oldu. Ama üzüldüğümde şu ki haklı çıktım karamsar olma yolunda olmanın dorğu olması konusunda. Eğer bir kez bile yanıltsaydı, ümit ettiğimde başarabilseydim bazı şeyleri, gerçekten devam eder miydim bu yolda, bu kadar üzgün olur muydum, öylece ağlamaya devam eder miydim böylesine çaresizce.
ＴＫ・秀樹さん｜泽睿