"İzin verdim çiçek açtı kurumuş dallarım,

Göğe baktı tutuldu kağıttan bulutlara dualarım,

Ve de  alevsiz yanan alev içre mektuplara rüyalarım."

Seninle Zümrüdüanka Kuşu gibi küllerimden yeniden doğdum,

Sen de bu zümrütle bende yeniden doğ...

Seni seviyorum Aykız...

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

Hayatta hiçbir şey lüzumsuz değildir, nefret bile. Hal böyle iken iyi gelmeyen bir karanlık yoktur. 

Hatta bazen sadece içinde kalmak değil böylesine bir karanlıkta ölesiye boğulmak gerekir. Lakin hepsi, aksine, doğmasını beklediklerin içindir. Siyaha aşk beyaz içindir. Önce beyazı kaybetmen gerekir, en dipte, en karanlıkların hiçliğinde, en âlâsından yasını tutman gerekir; sonrasında gerçek beyazı bulacaksın. 

Sen, siyaha gidip boğulmadıkça beyazı tadamaycaksın, en iyi tadış en iyi boğuluşu gerektirir. Fakat beyaz için siyahı tercih etmekten kork, hem de çok. Zira beyazı bulabilmen için beyazdan ölesiye nefret etmeni sağlayacak siyaha girmedikçe gerçek beyazı bulamayacaksın. Beyazı bulma uğrunda siyah seni sonsuza dek beyazdan terk ettirebilir. Ama unutma, ışıksan çıkabilirsin de, belirebilirsin, karanlığı yarabilirsin de. İçinde bir yerlerde saklı. Veyahut öylece mahsur kalırsın, bu seni sadece öldürür. Fakat mücadele yolunda ölürsen, bu ruhunu özgür kılar: Özgür kal.

ーOnur YÜRÜK |ＴＫ・秀樹オナーさん｜海泽睿

Nes kara kashabt-nebt

Senden başka hiçbir dostum olmadı. Senden başkasına hiç gitmedim. Ne Sensiz güldüm ne de Sensiz ağladım. Benim her zaman olmazsa olmazımdıN.

Yeri geldi yere atan bendim kendimi, yeri geldi yere çalan Sendin bendimi.

Benim kendimi atışlarım nefsimdendi, Senin beni çalışlarıN terbiye edişiNden. Her şeye razı geldim, düşmüş olsam da yine çıkmak için ektim bildiğim tohumlarımı, gerek kendime, gerek kendimdekilere. Bir gün büyüyüp ağaç olabilirlerdi de, alabilirlerdi beni yerlerden göklere, yani Sana, merhametiNe.

Bu zamana kadar birçok şey öğrettiN. Ne bilinmezleri bildirdiN ta Çin'den bu yana, ne güneşlerden dolunaylara, ne davullardan yaylara...

RızkıNdan bol verdiN de en güzelini yedirip içirdiN, en güzeline sardıN, en güzeline belediN. Çoğu zaman nankörlük ettim ama buna, istemedim. Belki kendimi aldım götürdüm umutlarıNdan da nice ümitsizlik kuyularına atıverdim. Belki ışığıNdan karanlığa kaçtım, belki suyuNdan çöle, toprağıNdan taşa... Ne suyu bulduğumda yağmur olup inebildim çölden beter topraklara, ne de nice yağmurlar yağdırdığıNda ıslanabildim rahmet pınarlarıNda... Bir şekilde var olabildim, bir şekilde tıpkı ruhum gibi ya da ona mest bedenim gibi var olup hayat sürebildim. Fakat bana sorsaN hiçbir şeyim yok çünkü Sen olduktan sonra ne hayrımın ne şerrimin, hiçbir şeyin varlığa dair kıymeti yok. Ne nankörlük ama!

Bana hep Sen ol isterim, benden hiç gitme, yalnızlığa terk etme isterim. Gündüzün kör edici aydınlığından da, gecenin boğucu zifiri karanlığından da yalnızca ve yalnızca Sana sığınırım ey Alemlerin Rabbi Üstün Kerem Sahibi(*) olan Allah'ım...

(*) "Ey insan, 'üstün kerem sahibi' olan Rabbine karşı seni aldatıp-yanıltan nedir?"

82:6

-Onur

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

Selâm olsun...

2017年5月4日星期四

Selâm olsun...

Alnımı büyük bir heyecanla yere koyup gözlerimi kapatarak O'nun huzûrunda O'nun için yere kapandığım ândan îtibâren başladı hikâyem. Buraya gelip ciğerlerimi yaktığında o oksijen, dünyâdaki varlığım vukû buluverdi ve hemen sonralarında ise işittiklerim bana bu uzun yolculuğumun öncesindeyken yaşadıklarımı, var oluş hikâyemi hattırlatıverdi: "Allahû ekber, Allahû ekber, Lâ ilâhe illâllah." Ben bu sözlerle var oldum ve yine bu sözler eşliğinde var olduğuma uğurlandım: Toprağa... "Esselâtu vesselâ..." Bekliyorum, benimle berâber nice yatanlarla birlikte. O azîz ve şanlı, ebedî ve özel olan o güne selâmım var. Ben o günde, çıkartıldığı zaman tek tek saç tellerim topraktan, birleştirildiği ve tekrâr oynadığı zamân parmaklarım ve var olmanın verdiği aşk ile tekrâr "ben varım, ben varım" diye atmaya başladığında kalbim, tam anlamıyla var olmuş olacağım... İlk kez ettiğim o secdem, ilk kez ciğerlerimi yakan o oksijen, ilk kez kalbimin durdurulduğu o ân ve tekrâr canlandırıldığında o toprak -sanki ilk kez şekillendirilip rûha bürünüyormuş gibi hem de-: Selâm olsun! En çokta bunca şeyi bana kayda değdirilebilir bir "şey"miş gibi bir değere tâbî tutup yaşatan O AZÎM'e, BÂKÎ'ye, RAHMAN'a ve RAHÎM'e hamd-ü senâlar olsun, selâm olsun.

-Onur

onuryuruk.blogspot.com.tr

#咖兰菲尔

#Karanfil

Kaçarak özgür olacaklarına inananlar,

Şehir düştüğünde en büyük mahkumiyeti yaşarlar.

Ancak böyle düşebilirdim,

Böyle düşebilirdim bu şehrin ulu duvarlarıyla.

Ancak bir rüzgardan daha hırçın esebilirdin,

Esiverirdin de oracıkta,

Kesiverirdi karanlık bakan uyku bilmez kirpiklerimi,

Şiddetin...

Bilmeni isterim eğer düşersem,

Ne şehir kalır ne ben,

Ve de ne de geride sen...

-Onur Harun YÜRÜK

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

Yok Yoksulluğum

Çokum.

Bir başıma değil,

Sen başıma çokum.

Başkasına da yok yoksulluğum.

Beni sadece Sen sev,

Ben bir şekilde,

Kavrulur da giderim,

Savrulur da Allah'ım..

#onurharunyürük

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

İtildim, dışlandım, hakaret edildim.

"Sen!" dedi bilgelerden biri, "Onların yaptığını yapma, intikam almamak en büyük intikamdır!" Sahi öyle mi? İntikam zaten alamam, ama nasıl geçecek bu yaralar? Nasıl iyileşeceğim? Bunun bedelini kim ödeyecek? Benim ödediğim bedelin bedelini kim ödeyecek? 

Öylece kaldım ortada, tıpkı eskideki gibi: Şüphesiz aynı, eksiksiz. 

Yorgunum Allah'ım. Sevdiklerimden, hayallerimden, inandıklarımdan... Her şeyden çok yorgunum. 

Ben öyle diğerleri gibi değildim; sadece rüzgarı, bulutu istedim. Sadece gülümsemek istedim. Çocukları daha çok sevmek, daha çok çikolata yemek istedim. Daha çok resim çizmek, daha çok ekmek biçmek istedim. Daha çok ağacı istedim, daha çok toprağı, kokusunu..

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

Korkardım dağlardan,

Bırak ormanlara varalım,

Gökyüzüyle beraber

Çiçek toplayalım.

Sonra yuvarlanalım,

Öylece otların arasından,

Irmaklara varalım.

Bir kayaya sığınmış,

Kabuğu kayasından sert,

Fakat kalbi sudan aziz,

Bir derede ağ olalım,

Uzun uzadıya bağ olalım,

Balık tutalım.

Ve kırmızıya ayrışırken bulutlar,

Deniz olalım.

Ver elini,

Kuzey benim güney senin,

Rüzgar olalım.

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

Öyle andım.

Öyle bahşetti sözlerim.

Öyle doldu gözlerim.

Ve de en kırmızısından,

Gül doldu yüreğim.

Öyle buldum.

Öyle nakşetti sözlerin.

Öyle baktı gözlerin.

Ve de en kırmızısından,

Gül koktu ellerin.

Öyle oldum.

Öyle esti rüzgarın,

Öyle dalgalandı saçların.

Ve de en mavisinden,

Deniz oldu bakışların.

Bulut oldu ay oldu,

Bakışlarına dalışlarım.

En çok ben yakıştım rüzgarına,

En çok ben meftun oldum saçlarına,

Deniz deniz bakışlarına..

Karanlık çöker çökmez,

Belirdim bakışlarına:

Ah o bakışların...

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

Hiçbir şey bilmiyorum,

Lütfen öğret Allahım.

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

Bir hayâlim,

İzin ver gerçek olayım Allah'ım.. 🧸

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

ACI

Çok acı acının her türlüsünden sonra ayakta kalabilmeye çalışmak. Hem de öyle acı ki savaşmak ayakta kalmak için yaşamak. Hakikaten de çok acı ağlamak ve ağlamak.. Acı hep hep acı ve çok acı.

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

İsbât-ı İstikbâl

İstikbâl, başladığın noktada olduğunu isbât ediyor. Yarınlar için geç değil, geçmiş ise hiç boş değil. Hiçbir zaman kaybetmedin, daima kazandıklarınlasın ve istikbâlde dâhi kazandıklarınla başlangıçtasın. 

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

KİMSE

Kimse size ardı arkası kesilmez düşüncelerde derinden kayboluşlarınızı, dalıp dalıp göçüşlerinizi söylemez.
Kimse size böylesine kendinizden habersiz ve hudutsuz hissiyatlarınızdan haber vermez.
Kimse ama hiç kimse siz gibi görmez, gördüğünüzü ve göremeyeceklerini bilmez, bildirmez.
Nihayetinde bir bahar çalarsınız çiçeklerden, ağaçlardan, böceklerden.
Nihayetinde kaçışlarınızı yakarlarsınız yazarken.
Nihayetinde sömürü-mahiyetinde-anladıklarını dile getirirsiniz kaybolup gözyaşlarınızda boğuluşlarınızı istemeden.
Nihayetinde bir arada yaşarsınız ak ile karayı, siyahla beyazı birbiriyle birbirinden.
Nihayetinde kimse söylemez işte, kimse haber vermez size.
Kimseler ama kimseler yakalamaz sizi kendinizle fısıldaşırken, hayal ile hayalsizlik arası bi' dilden.
Kimseler ama kimseler..

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

ÇOK ŞEY

Çok şey kazandığımı biliyorum ama her şeyi kaybetmiş gibi hissediyorum. Biliyorum, kimse kendisi için saklı olanı bilemez.
Geçmiş ve gelecek hakkında düşünmek istemiyorum çünkü güçlü olduğum halde psikolojik olarak güçsüzüm.
Üzerimde yorgunluk ve üzgünlük var.
Anksiyetemi atamıyorum, eve gelmiş olmam beni rahatlatmadı. Askeriyedeyken de pek memnun değildim ama iç huzurumu bir şekilde yakalamıştım.
Şimdi burada her şey sanki eski haline dönmüş gibi endişeliyim. Yapacak bir şeyler bulamıyorum, amaçsız hissediyorum. Sürekli içimden ağlamak geliyor ve diyorum ki sonum ne olacak. Oysa ki bunu kimse bilemez çünkü insan kendisi için saklı olanı bilemez. Nihayetinde üzgün, mutsuz, acı çekiyor olsam da, 'kalplerimize mutluluk veren Allahutaala hazretlerine hamdolsun'.

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

Ey Rabbim!

Adem'i Havva ile,

Kandırdıktan sonra İblis meyveyle,

Dünyaya gönderdiğinde sürgüne,

Kabul etmedin mi tövbesini,

Önceden öğrettiğin sözünle?

Peki ya kurtarmadın mı Nuh'u tufandan,

Kılmadın mı ikinci baba,

Küre-i arzda beşere?

Peki ya İbrahim'in ateşini,

Çevirmedin mi cehennemden cennete?

Peki ya kuyudaki Yusuf'u,

Dönüştürmedin mi Mısır'da prense?

Peki ya Eyüb'ün eşiyle,

Vermedin mi gençliğini geri,

Her şeyini kaybetse de sabredince?

Peki ya Musa'yı,

Vermedin mi asayı,

Yardırmadın mı denizi ikiye?

Peki ya Davud'a gelince,

Davud sırra erince,

Kılmadın mı emrine amade,

Tüm serveti sözüne?

Miras bıraktığında elindekini,

Emrettirmedin mi Süleyman'ı cinlere?

Bindirmedin mi rüzgardan gemilere?

İnşa ettirmedin mi Mescid-i Aksa'yı,

Ta göklere,

En göklere?

Peki ya İsa'yı,

Çekince Meryem çarşafı,

Demedin mi destekledik Ruh'ül-Kudüs ile?

"Ey ölü kalk, diril Allah'ın izni ile!"

Peki ya gelince Muhammed'e,

Övdürmedin mi adını senelerce,

Haber vermedin mi önceden,

Gerek Tevrat'ta,

Gerek İncil'de?

Demedin mi hafiflettik,

Gıcırdamakta olan yükü,

O sırtındaki yükü diye? 

İşte bu yüzden sana ümidim,

İşte bu yüzden sana bekleyişim.

Ben hep sevginleyim,

Seninle hep sendeyim. 

-Onur Yürük

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

•••

Hadi kalk!

Kimdi korkak?

Kalk, bak!

İlk bana,

Sonra da sana bir bak!

Söyle haykırarak:

"Korkak!"

Hadi kalk,

Kalk ve bir bak.

Ayak aksak, kalp tutsak.

Yakıp yıkmış,

Unutup gitmiştim seni,

Öylece bitirmiştim her şeyi,

Değil mi?

Haklısın kalk!

Bağırarak "Korkak!"

De ve yak.

Sıra sende, yak!

Ama yalnız bırak.

Suyken sözlerin,

Ateş oldu bak!

Hadi yak!

Cehennem ol yak,

Ama yalnız bırak!

Artık su olmasan da,

Yaksan da ateş gibi,

Gidişinle olsun bari,

Su gibi var git, ak.

Hayat bulmuştum oysa ki,

Senden olsam da uzak.

Sadece 'Vestta' seni.

Sonsuza dek kal diye,

Yakmıştım öylece kendimi,

Kurutmak için çiçeğini..

Yine yaktın beni bak.

Ama kurtardın kendini.

Çürüterek verdiğim çiçeği,

Ve o gül rengini.

Çürüttün her şeyi.

O.Y.

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

YANIYORUM ALLAH'IM

CAYIR CAYIR YANIYORUM.

YANIYORUM ALLAH'IM

CAYIR CAYIR YANIYORUM

YANIYORUM ALLAH'IM

CAYIR CAYIR YANIYORUM

YANIYORUM ALLAH'IM

CAYIR CAYIR YANIYORUM

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

https://youtu.be/YzH9-glqEMo

Ben bir kaleydim dayanamayıp öylece yıkıldım, çöküp çürüyüp gittim. Unutuldu o ihtişamlı şehrim, devasa kulelerim, binbir çeşit yemeğim, kültürüm. Unutuldu en çok da yıllardır ayakta durup yıkılmayışım. Zaten çökmüş, hiç var olamamış, kuleleri yemekleri kültürü olamamış, içinde hiç insan büyütüp beslememiş bir kaleydim. Gerçekti senin için ayakta oluşum, senin için dikmiştim o kuleleri, senin için vermiştim en güzel gülücükleri o çocuklara içimde yaşayan, senin içindi üzerimde parlayan o yıldızlar, senin içindi o tatlı rüzgar, senin içindi doğuşu o güneşin ve senin içindi dağlarımın yeşile denizlerimin maviye dönüşü, hepsi senin için... Bunca şey senin içinken yıkılınca neden kurtarmaya gelmedin? Neden bir balta da sen vurdun başıma, bir ok da sen attın senin için ayakta duran askerlerimin kalbine, toz duman ettin, yaktın, yıktın duvarlarımı neden? Neden içimdeki onca güzel şeye rağmen, bir saniye bile olsa senin için ağlayıp gülümsemiş o çocuğa bu câniliği yaptın? Artık gülümseyebilirsin, başardın. Zamanında yıkıkken senin için dirilmiş bu kaleye yıkılırken katkıda bulunduğun için. Keşke hiç gelmeseydin, hiç yeniden inşa edilmeseydi bu kale. En azından böylece nankör bir şekilde öncekine istinaden daha vahşice rezil edilmezdi.

Sadece düşlerde sevmişim seni, gerçeği haketmeyecek kadar gerçek bir yalanmışsın.

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

Bir kereliğine gerçekten gülebilmek isterdim, sadece bir kereliğine. Sonsuza dek sürmesini de isterdim, kanımla canımla her şeyimle isterdim bunu, her şeyi feda edebilecekmişçesine. Fakat bir kere olabilecekse sadece eğer, sonrasında ölmek. Çok isterdim, çok.

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿