Ben uzağım, yakın bana ulaşamaz.
Yakın yakınlaşsa bile yaklaşamaz.
Yaklaşamasa da yakın uzaktan uzağa,
Bensiz yakınlıktan uzaklaşamaz.

Ben körüm, göz beni bulamaz.
Göz görse bile beni tanımlayamaz.
Görüp koyduktan sonra göz gözden ırağa beni,
Kalp gözüyle gördükten sonra kalp kör olamaz.

Uzak uzağa uzak,
Yakın yakına yakınken,
Ben bana böylece bensizim.
Açıkcası ben yalnızca Sensizim:
Rabbim..
ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

Seni ararken yoldan saptım,
Sana yalvarırken günaha battım.
Senden istedikçe daha çok saptım,
Sana bağlandıkça senden uzaklaştım.

Güldür dedim daha çok ağlattın,
Kurtar dedim hapse attın.
Ateşten kaçtıkça ateşte yaktın,
Kapına köleyken kovup attın.

Çünkü; sen aşktın.

İstemedin başkasıyla olmamı,
Senden kaçıp ona varmamı,
Seni unutup ona yanmamı,
Ona susayıp ona kanmamı.

Çünkü sen Rabb'tın.

Göremem geleceği sensin yaratıcı,
Bilmem senden başka eğer varsa var olanı,
Ne konuşabilirim aklımı ne de varlığımı,
Ne de becerebilirim bir kul gibi yalvarıp yakarmayı.

Çünkü ben insandım.

Düşünmeseydim bileklerimi kesmeyi sana nasıl gelecektim?
Öldürmeseydim tüm güzellikleri seni nasıl görecektim?
Kokmasaydım vurulup atılmış bir leş gibi seni nasıl sezecektim?
Çıkmasaydım düşmek için, kendimden düşüp sana çıkmayı nasıl öğrenecektim?

Çünkü sen hakikattin.

Ölmek, ben sadece ölmeyi,
Sadece seni görmeyi,
Sadece istedim
Seni görmek için öylece
Öylece ölüp gitmeyi.

Ben öylece ölmeyi,
İstedim..




ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

Eriyorum, öylece eriyorum işte.
Ya ne yapacaktım?
Direnecek miydim?
Karşı mı gelecektim?
Yapmadım mı, direnmedim mi?
Her düştüğümde kalkmadım mı?
Ya ne oldu?
Daha çok yıkıldım.
Her seferinde daha çok eridim.
İçim yanıyor.
Neden peki?
Öylece o rüya gerçek olsa bile gerçekten,
Gerçek değil derdim yine gerçekten.
Yatağımın köşesinde çökmüş otururken
Sesimi duyan var mıydı?
Nereye konuşacaktım,
Ne diyip soracaktım.
Ben sadece, sadece gitmek istemiştim.
Her şey unutmak için, KAÇMAK için!
Yoksa esiri olacaktım o diken dillerin, korkunç gözlerin.
Ah dur!
Olacaktım mı?
Oldum!
Bu kadar kaçmak isterken
Kaçamayıp kayboldum.
Önemsizmiş.
Hayal ettiğim her şey çöpmüş meğer.
Artık hayal yok.
Ve ey güzel rüyam, seni unutacağım.
Halbuki ne kadar mutluydum o arka başkonda,
Öylece bakarken karanlık ormana,
Ne bir insan ne bir ses
Hiçbir şey olmasa da.
Elveda.

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

Her zaman çok kaygılı oldum. Hep karamsardım; ümitsiz, olumsuzdum. Karamsar ve üzgün olmak bana hiçbir şey kazandırmadı. Her zaman kaybettirdi. Sürekli yerimde saydım gelişemedim. Keşke bazı şeyleri boş verebilseydim. Keşke biraz çözüm odaklı optimistik olsaydım. Ümit edip çalışmasını da bilseydim. Bunlardan şu an kurtulabilmem gerekir değil mi. Fakat o öyle değil işte. Hepsinin farkında olmam bu özelliklerimi terk edebilmeme yardımcı olmadı. Olsaydı şu an burada ümitsizlik ve karamsarlıkla bu satrları yazıyor olmazdım.
Ne istiyorum,  ne yapacağım, nereye gideceğim bilmiyorum. Öylesine tuhaf bir hayat sürdüm ki kendimi konduramıyorum. Ne olacak sonrası bilmiyorum. Zaman da tükeniyor. O kadar kötü durumdayım ki eskisine göre daha karamsar, daha ümitsizim. Her geçen gün daha kötüye gidiyorum. Eskiden bazı şeylerden de olsa zevk alırdım. Şimdi ise alamıyorum. O kadar uzun zamandır mutsuz bir haldeyim ki daha öncesinde böylesine bir durumun içerisinde olmamıştım. Adeta uykum geliyor sürekli. Yaşama sevincim sönmüş sanki bir şeyler bekliyor olmuşum. Kalbimin derinliklerinde sanli kurtarıcı beklediğimi haykıran bir ses var.
Sıkıştım. Eninde sonunda sıkışacaktım zaten ve öyle oldu. Zaten bu karansarlıkla hiçbir şey başaramazfım ve başaramadım da. Ama hiç de ümit etmemiş değilim. Ettiğim de oldu. Ama üzüldüğümde şu ki haklı çıktım karamsar olma yolunda olmanın dorğu olması konusunda. Eğer bir kez bile yanıltsaydı, ümit ettiğimde başarabilseydim bazı şeyleri, gerçekten devam eder miydim bu yolda, bu kadar üzgün olur muydum, öylece ağlamaya devam eder miydim böylesine çaresizce.
ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

Kendimiz

Onca yıl kandırdık kendimizi,
Övdük yükselttik anca yerimizi,
Yaptıklarımız boştu, koca boş bir histi,
Kabuslarla donattık öylece geleceğimizi.

Kazanılmamış ama yaşanılmış onca hayatlar,
Solup gitti ellerimizden nice fırsatlar,
Yaşasak da sorgulamadan kim içindi ne içindi,
Öylece akıp gitti bazen su bazen çamur gibi.

Kimisinin gözü aydındı,
Nurdan bile parlaktı,
Onlar gülümsedikçe
Baharlar geldi, çiçekler açtı.

Sanki bir yaprak düşmüştü cennetten!
Hepimiz buz kesilmiştik ibreti işaretten!
Aydınlık yüzler gülümseyip dururken,
Nurlarına bakakalmıştık oracıkta hayretten!
Onca kişiydik yeryüzünde hem cinden hem insten!
Onca şey yaşamıştık hem yerden hem gökten!
Gülümsedi o kişiler geçerken cennetten!
Çünkü karar ebediydi verilmişti ezelden!

-Onur Yürük

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

Yoruldum

Yoruldum ah yoruldum

Bunca yolu sırtımda yükümle 

Yürümekten çok yoruldum

Öylece yüzerken denizde

Savruldum kıyıya vurdum

Yoruldum ah yoruldum

Beyaz için kaçmaktan yoruldum 

Her bulmak isteyişimde onu

Karanlıkta kayboldum

Önümü görmek için karanlıkta

Ateş yakmaktan çok yoruldum

Ateşin izinde sıcaktan

Anca kavruldum

Küllere bastıkça acıyla

Beyaza çalan griden soğudum

Yoruldum ah yoruldum

Dostum dedikçe çok yoruldum

Önce kalbimi çaldılar 

Sonra sırtımdan vuruldum

Yine de ayağa kalkıp

Yola koyuldum

Çığlık atarken karanlıkta

Ne soruldum ne soruşturuldum

Öylece duyuldum

Siyah kadar konuşuldum

Anca uyutuldum

Bir beyaz için siyahtan

Yoruldum çok yoruldum.

Onur Yürük

#Karanfil

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

Sene 2018 yeni keşfettim bu parçanı Kolo. Soğuklu, karamsar ve karanlık günler selam olsun. Yavaş yavaş çiçekler açıyor, biz de açacağız. Geleceğimi görebilecek miyim ölecek miyim. Yaşanacak onca şey var mı benim için de, benim için de biçilmiş mi o kaftan, ben de mi öleceğim, ben de mi göçeceğim. Korkum yok ama, ölü topraktan feyzalıp cılız dallarıyla dirilen bir ağaç gibi ilkbaharda ben de dirileceğim. Tekrar göreceğim duyacağım ağlayacağım güleceğim içim kıpır kıpır olacak tekrar, tekrar tekrar söyleyeceğim, her şeyi tekrar bileceğim. Öleceğim evet unutulup gideceğim, ama dirileceğim öyle bir dirileceğim ki bir daha ölmeyeceğim... Selam olsun sana eğer varsan İsa, İsra. Selam olsun size sevaplarım, umarım o koca devasa tartıdan galip gelirsiniz sırattan. Dik dursam da dayanamam belki hüngür hüngür korkudan belki içten içe sevinçten duyulur belki ağlamam! Sanmam! Sağlamam! Bildiklerimin ötesinde gelişir ayarlamam. Derken bozulur ayarlarım ayarlasam da çalıştıramam! Her neyse umuyorum bize de gözükecek  yeşil yolları, etle kemikle bulanmış topraktan sonra.
ＴＫ・秀樹さん｜泽睿