Beyaz için..

Beyaz hala var; yürüyebilirim.
Yağmur yağsa da yürüyebilirim.
Siyahtan kurtulmak...
Bunu Beyaz için yapabilirim..
onuryuruk.blogspot.com.tr

Uğraç

Ben..

Ne dağları geçtim, aştım ben!
Ne şişleri söküp attım kalbimden!
Ne yaralarıma tuz basıp ağladım.
Ne acılarla bahsettim geçmişimden..

Sen nereden bileceksin ki evrenimi?
Ne zaman ben oldun ne zaman yaşadın beni?

Kayboluş

Siyah.. her yeri bu renk kaplamış, neden ki? Yine mi ziyaret edecek yoksa beni? Yine mi tırmalayacak büyük bir hırsla beynimi? Yine mi alacak ruhumdan bir parça izinsiz.. Siyah, yine mi!
Örülü.. Her yer taşlar ile örülü, bir kafes gibi yuvarlak, bir örümcek kadar tiksindirici. Han duvarlarından daha geçilmez, daha ulu: İçindeyim. 
Damla.. yağmur gibi bir damla bu fakat rengi siyaha çalıyor. Siyah! Kaçamam senden! Oysa ki inanmıştım.. Hayallerime, geleceğime, sevgime inanmıştım. İçinde bir sürü ağacın olduğu rüzgarlı bir şehre inanmıştım. Beyaz güllerle kaplı buram buram sevgi kokan bir bahçeye inanmıştım. Umuda, dirence ve güce inanmıştım. Ne oldu bakışım, ne oldu dayanışım? Uzaklardan esen soğuk birer rüzgar gibisiniz. Okuyamıyorum artık ismimi, ne oldu bana? İnanmıştım. 
Keşke gerçekten son verebilsem ucu bucağı görünmeyen sorularıma; anlam veremediğim sayısız rüyalarıma, siyaha... Evrendeki yalnızlığıma, boşluğa, varlıktaki yok oluşuma yokluktaki varlığıma verebilsem; son..
Keşke inancımın gerçek olduğuna inanabilsem.. Keşke, keşkelerle kurduğum bu siyah evreni aydınlatabilsem. Keşke açtırabilsem beyaz gülleri, koklayabilsem. Keşke, keşke, keşke..
onuryuruk.blogspot.com.tr
#YazılarımÇığlıklarım #Karanfil 
Siyah gibi yaşıyorum; itildim. Beyaz görünmüyor..

Kokuyorsun..

Özgürlük kokuyorsun pencerem; kanatlanıp uçmak kokuyorsun, dolunay kokuyorsun ..

#Karanfil onuryuruk.blogspot.com.tr

Beyaz

Varız, her ne şekilde olursa olsun varız işte. 
İnsan, ağlayarak doğdu. Bembeyaz bir bahçeye siyah saçları ile doğdu. Habersizdi olacaklardan o yalnızca ağlıyordu; bence mutluluktandı. 
Büyüdü yaşadı acıyı tattı. Hep mutluluktan mı ağlayacaktı? Ağlamanın aslı acıdandı. Sürekli o beyaz bahçenin içinde mi kalacaktı? Hayır, çoktan başlamıştı beyaz çiçekler kırmızıya koşmaya. Kan kırmızı beyazdan dönme çiçekler.  

İnsan! Sayısızca ağladı kırmızı bahçede. Lanetler yağdıracak kadar bile gücü yoktu. Olsaydı beddua ordusu ile gelirdi. Gelemedi sustu ve ağladı. Bekliyordu. Neyi, neyi bekliyordu? Tekrar beyazın gelişini mi? Evet tamda buydu. İsteği oluş buldu. O bembeyaz saçlarla gömüldü. Evet simsiyah bir toprağa...    

Beyaz bir gün gelecek, sadece koşmam gerek. Ayaklarım olmasa bile bunu başarabilirim ne dağlar aştım ben ayaksız. Siyahıda aşabilirim.   
#Karanfil  
onuryuruk.blogspot.com.tr   

#Deneme #YazılarımÇığlıklarım #Beyaz #Siyah #Kırmızı #YolUzunDeğil #Koşacağım #YarışBenim

Son tablo

Gördükleriniz Sonbahara yaklaşan güzel bir ağacın yaprak döküş seremonisi. Ne kadar da güzel dökülüyor yapraklar değil mi? Ne hoş bir görüntü. Evet, bu hoşluk acaba ölen bir ağacın çığlıklarının son tablosu mu? Evet evet bu bir tablo, ölürken bile insanları mutlu etmek isteyen bir ağacın son çığlıklarının tablosu.
#Karanfil
onuryuruk.blogspot.com.tr

En çokta..

Sevdiğim insanlarda birer birer kayıp gitti elimden. Dün benimle olanlar yok şimdi. Dün beni sevdiğini söyleyenler yok şimdi. Zaten 3-4 kişiydiniz, sizde gittiniz. Ve ben öyle bir ahmağım ki, sizleri hala seviyorum. Seviyorum çünkü sevgi sonsuzdur. Yoksunuz artık. Verdiğim onca sevgi karşısında aldıklarım sadece üzüntü: Mutsuzum. Bunca itilmişlik bunca bıçaklanış, hançerleniş... Yorgunum. Bu soğuk yolda artık yorgunum. En çokta aptal oluşumdan yorgunum..