Selâm olsun...

2017年5月4日星期四

Selâm olsun...

Alnımı büyük bir heyecanla yere koyup gözlerimi kapatarak O'nun huzûrunda O'nun için yere kapandığım ândan îtibâren başladı hikâyem. Buraya gelip ciğerlerimi yaktığında o oksijen, dünyâdaki varlığım vukû buluverdi ve hemen sonralarında ise işittiklerim bana bu uzun yolculuğumun öncesindeyken yaşadıklarımı, var oluş hikâyemi hattırlatıverdi: "Allahû ekber, Allahû ekber, Lâ ilâhe illâllah." Ben bu sözlerle var oldum ve yine bu sözler eşliğinde var olduğuma uğurlandım: Toprağa... "Esselâtu vesselâ..." Bekliyorum, benimle berâber nice yatanlarla birlikte. O azîz ve şanlı, ebedî ve özel olan o güne selâmım var. Ben o günde, çıkartıldığı zaman tek tek saç tellerim topraktan, birleştirildiği ve tekrâr oynadığı zamân parmaklarım ve var olmanın verdiği aşk ile tekrâr "ben varım, ben varım" diye atmaya başladığında kalbim, tam anlamıyla var olmuş olacağım... İlk kez ettiğim o secdem, ilk kez ciğerlerimi yakan o oksijen, ilk kez kalbimin durdurulduğu o ân ve tekrâr canlandırıldığında o toprak -sanki ilk kez şekillendirilip rûha bürünüyormuş gibi hem de-: Selâm olsun! En çokta bunca şeyi bana kayda değdirilebilir bir "şey"miş gibi bir değere tâbî tutup yaşatan O AZÎM'e, BÂKÎ'ye, RAHMAN'a ve RAHÎM'e hamd-ü senâlar olsun, selâm olsun.

-Onur

onuryuruk.blogspot.com.tr

#咖兰菲尔

#Karanfil

Kaçarak özgür olacaklarına inananlar,

Şehir düştüğünde en büyük mahkumiyeti yaşarlar.

Ancak böyle düşebilirdim,

Böyle düşebilirdim bu şehrin ulu duvarlarıyla.

Ancak bir rüzgardan daha hırçın esebilirdin,

Esiverirdin de oracıkta,

Kesiverirdi karanlık bakan uyku bilmez kirpiklerimi,

Şiddetin...

Bilmeni isterim eğer düşersem,

Ne şehir kalır ne ben,

Ve de ne de geride sen...

-Onur Harun YÜRÜK

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

Yok Yoksulluğum

Çokum.

Bir başıma değil,

Sen başıma çokum.

Başkasına da yok yoksulluğum.

Beni sadece Sen sev,

Ben bir şekilde,

Kavrulur da giderim,

Savrulur da Allah'ım..

#onurharunyürük

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

İtildim, dışlandım, hakaret edildim.

"Sen!" dedi bilgelerden biri, "Onların yaptığını yapma, intikam almamak en büyük intikamdır!" Sahi öyle mi? İntikam zaten alamam, ama nasıl geçecek bu yaralar? Nasıl iyileşeceğim? Bunun bedelini kim ödeyecek? Benim ödediğim bedelin bedelini kim ödeyecek? 

Öylece kaldım ortada, tıpkı eskideki gibi: Şüphesiz aynı, eksiksiz. 

Yorgunum Allah'ım. Sevdiklerimden, hayallerimden, inandıklarımdan... Her şeyden çok yorgunum. 

Ben öyle diğerleri gibi değildim; sadece rüzgarı, bulutu istedim. Sadece gülümsemek istedim. Çocukları daha çok sevmek, daha çok çikolata yemek istedim. Daha çok resim çizmek, daha çok ekmek biçmek istedim. Daha çok ağacı istedim, daha çok toprağı, kokusunu..

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

Korkardım dağlardan,

Bırak ormanlara varalım,

Gökyüzüyle beraber

Çiçek toplayalım.

Sonra yuvarlanalım,

Öylece otların arasından,

Irmaklara varalım.

Bir kayaya sığınmış,

Kabuğu kayasından sert,

Fakat kalbi sudan aziz,

Bir derede ağ olalım,

Uzun uzadıya bağ olalım,

Balık tutalım.

Ve kırmızıya ayrışırken bulutlar,

Deniz olalım.

Ver elini,

Kuzey benim güney senin,

Rüzgar olalım.

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

Öyle andım.

Öyle bahşetti sözlerim.

Öyle doldu gözlerim.

Ve de en kırmızısından,

Gül doldu yüreğim.

Öyle buldum.

Öyle nakşetti sözlerin.

Öyle baktı gözlerin.

Ve de en kırmızısından,

Gül koktu ellerin.

Öyle oldum.

Öyle esti rüzgarın,

Öyle dalgalandı saçların.

Ve de en mavisinden,

Deniz oldu bakışların.

Bulut oldu ay oldu,

Bakışlarına dalışlarım.

En çok ben yakıştım rüzgarına,

En çok ben meftun oldum saçlarına,

Deniz deniz bakışlarına..

Karanlık çöker çökmez,

Belirdim bakışlarına:

Ah o bakışların...

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

Hiçbir şey bilmiyorum,

Lütfen öğret Allahım.

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿