Korkardım dağlardan,

Bırak ormanlara varalım,

Gökyüzüyle beraber

Çiçek toplayalım.

Sonra yuvarlanalım,

Öylece otların arasından,

Irmaklara varalım.

Bir kayaya sığınmış,

Kabuğu kayasından sert,

Fakat kalbi sudan aziz,

Bir derede ağ olalım,

Uzun uzadıya bağ olalım,

Balık tutalım.

Ve kırmızıya ayrışırken bulutlar,

Deniz olalım.

Ver elini,

Kuzey benim güney senin,

Rüzgar olalım.

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

Öyle andım.

Öyle bahşetti sözlerim.

Öyle doldu gözlerim.

Ve de en kırmızısından,

Gül doldu yüreğim.

Öyle buldum.

Öyle nakşetti sözlerin.

Öyle baktı gözlerin.

Ve de en kırmızısından,

Gül koktu ellerin.

Öyle oldum.

Öyle esti rüzgarın,

Öyle dalgalandı saçların.

Ve de en mavisinden,

Deniz oldu bakışların.

Bulut oldu ay oldu,

Bakışlarına dalışlarım.

En çok ben yakıştım rüzgarına,

En çok ben meftun oldum saçlarına,

Deniz deniz bakışlarına..

Karanlık çöker çökmez,

Belirdim bakışlarına:

Ah o bakışların...

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

Hiçbir şey bilmiyorum,

Lütfen öğret Allahım.

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

Bir hayâlim,

İzin ver gerçek olayım Allah'ım.. 🧸

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

ACI

Çok acı acının her türlüsünden sonra ayakta kalabilmeye çalışmak. Hem de öyle acı ki savaşmak ayakta kalmak için yaşamak. Hakikaten de çok acı ağlamak ve ağlamak.. Acı hep hep acı ve çok acı.

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

İsbât-ı İstikbâl

İstikbâl, başladığın noktada olduğunu isbât ediyor. Yarınlar için geç değil, geçmiş ise hiç boş değil. Hiçbir zaman kaybetmedin, daima kazandıklarınlasın ve istikbâlde dâhi kazandıklarınla başlangıçtasın. 

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

KİMSE

Kimse size ardı arkası kesilmez düşüncelerde derinden kayboluşlarınızı, dalıp dalıp göçüşlerinizi söylemez.
Kimse size böylesine kendinizden habersiz ve hudutsuz hissiyatlarınızdan haber vermez.
Kimse ama hiç kimse siz gibi görmez, gördüğünüzü ve göremeyeceklerini bilmez, bildirmez.
Nihayetinde bir bahar çalarsınız çiçeklerden, ağaçlardan, böceklerden.
Nihayetinde kaçışlarınızı yakarlarsınız yazarken.
Nihayetinde sömürü-mahiyetinde-anladıklarını dile getirirsiniz kaybolup gözyaşlarınızda boğuluşlarınızı istemeden.
Nihayetinde bir arada yaşarsınız ak ile karayı, siyahla beyazı birbiriyle birbirinden.
Nihayetinde kimse söylemez işte, kimse haber vermez size.
Kimseler ama kimseler yakalamaz sizi kendinizle fısıldaşırken, hayal ile hayalsizlik arası bi' dilden.
Kimseler ama kimseler..

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿