Bir kereliğine gerçekten gülebilmek isterdim, sadece bir kereliğine. Sonsuza dek sürmesini de isterdim, kanımla canımla her şeyimle isterdim bunu, her şeyi feda edebilecekmişçesine. Fakat bir kere olabilecekse sadece eğer, sonrasında ölmek. Çok isterdim, çok.

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

1

Nasıl bir ruh hastalığına yakalandım bilmiyorum. Hiçbir şeyden zevk almıyorum. Hayatımdaki bütün renkleri ve canlılığı yitirdim, her şey siyah beyaz ve ölü. Sürekli uyumak istiyorum. Güneşten, ışıktan ve aydınlıktan nefret ediyorum. Hayatta bir amaç bulamıyorum. Hiçbir hayalim kalmadı, ruhumdaki yara geçmiyor. Evler, sokaklar, insanlar üstüme geliyor: Boğuluyorum adeta. Ne yapacağımı bilmiyorum. Hobilerimin hiçbirini yapmak istemiyorum, içimden gelmiyor. Aklımda hep şu sorular ve düşünceler dönüyor derine indiğimde: Neden varım? Ne yaparsam yapayım, neye sahip olursam olayım aslında yokum, o halde neden yaşıyorum? Dünyada yaşamak çok güzel ama nihayetinde yok olacaksa her şey ve ben sadece varsam 60 yıllığına, neden bu savaş? Niçin?

Zaman çok hızlı geçti. Çocukken beynimi kemirmeyen sorular lise bittikten sonra başladı. Hayatı sorgularken buldum kendimi; varlığımı, amacımı, ne yapmak istediğimi, niye yaptığımı. Bir şey yapmak istediğimde "Yaptıktan sonra yapmamışım gibi olacak o halde yapmamın bir önemi yok, o an için kandıracaksam kendimi neden yapayım, şu anda da aynı noktada değil miyim: Yapmamak ve yaptıktan sonra yapmamış gibi olmak, aynı değil mi?

İnsanlara baktığımda bir hayalleri var. Araba almaktan, ev sahibi olmaktan, güzel yerlerde yaşamak, mücevherlere paralara sahip olmak gibi hayalleri var. Anlamıyorum, zaten küçük temiz bir evde yaşayabiliriz, yeteri kadar et-ekmek ile hayatımızı devam ettirebiliriz, neden bunları istiyorlar, ben neden isteyemiyorum?

Anlamıyorum, kendimi anlamıyorum. Böylece kendimi sürekli karanlıklarda saklamamı, Güneşten nefret edip Aya aşık olmamı anlamıyorum. Hissettiğimse değersizlik, yalnızlık ve koca bir hiç. Her yer karanlık, hiç ışık yok.

Her yer kapkaranlık. 

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

SU

Allah insana mutlu olsun diye değil de 'insanın mutsuzluk yangını ve çölü'ne su olsun diye vermiş su gibi nimetleri. İşte o nimetler su olacak bize. Yoksa daimi mutlululuk diye bir şey yoktur, daimi olmak vardır ve daimi olan da Allah'sa eğer daimi mutluluk da O'dur. O halde susup suyu-suyunu bulmalı insan. Öylece de su gibi olmalı ateşlere ve çöllere, su gibi de yaşayıp gitmeli, su olmalı ve s'olmalı susuzluktan, başka kalplerde açmalı bir çiçek olarak suya istinaden sudan-susuz insan.

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

Allah insana mutlu olsun diye değil de mutsuzluk yangını-na su olsun diye nimetler vermiş. İşte o nimetler su olacak bize. Yoksa daimi mutlululuk diye bir şey yok. Daimi olan Allah'sa eğer daimi mutluluk da O'dur. O halden susup suyunu bulmalı insan. Öylece de su gibi yaşayıp gitmeli, nice yangınlara ve çöllere de su olmalı, s'olmalı, başka kalplerde açmalı nihayetinde de açtığı kalplerle daimi olmalı.

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

Nihayetinde ölüp giden: Hiç yaşamamış, hiç var olmamışçasına unutulup giden İNSAN ne de çok şikayet ediyor, ne de çok kendini bi' şey zannediyor.

"İNSAN NANKÖRDÜR, NE DE AZ ŞÜKREDİYOR!"

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

Mutluluk Nerede?

Mutluluk nerede,

Çocuk parkında mı? 

Mutluluk nerede, 

Batmakta olan güneşte, 

Yavaş yavaş karanlığa bürünen gökyüzünde mi?

Mutluluk nerede,

Her mevsim ölüp ölüp dirilen yalnız ağaçta mı?

Mutluluk nerede,

Sesi-gücü olmasa da heybetiyle oturan Uludağ'da mı?

Mutluluk nerede,

Kesildikçe uzayan, uzadıkça kesilen otta mı? 

Mutluluk nerede, nerede, nerede...

Ölülere ev toprakta mı?

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿

Daha önce hiç bu kadar boşlukta hissetmemiştim.

ＴＫ・秀樹さん｜泽睿